امروز فهمیدم که راز آن متنی که هنگامه قاضیانی در شب دریافت جایزه جشنواره فیلم فجر در رابطه با یاد شهدا خواند را فهمیدم. فیلم روزهای زندگی پرویز شیخ طادی را امروز دیدم و مثل دیروز گریه کردم. احساس مستتر در فیلم چنان قوی است که بازیگر مذکور را تحت تاثیر قرار داده بود. فیلم با نور شروع شد و با نور و با امید پایان یافت. فیلم به خوبی بدون روایت صحنه جنگ مسائل و مشکلات رزمنده ها را به نمایش می گذارد. فضای بیمارستان صحرایی و حال و هوای پزشکان و مجروحین به خوبی نمایش داده می شود. همچنین تا به حال کمترین فیلمی در رابطه با یورش سراسری عراق بعد از پذیرش قطعنامه توسط جمهوری اسلامی ساخته شده است. از این لحاظ نیز وقایع آن زمان را به خوبی روایت می کرد. 

پی نوشت : در این چند ساله فقط از هزینه های زیادی که پزشکان دریافت می کنند و اینها می شنیدیم و می خواندیم. اما فیلم روزهای زندگی به ما یادآوری کرد که امیرعلی هم پزشک است و پزشک بوده است.